LyssinGhana, 4 april 2012
Nederland , Kumasi 30°

De laatste avonturen + terug in NL +BEDANKT!!

Zo, tijd voor een laatste verslagje om mijn avontuur in Ghana op een waardige manier af te sluiten.

Als het goed is heb ik nog niet vertelt over mijn eerste avond uit in Kumasi en dat is wel even benoemenswaardig.
Rebekka, Anna en Anil (de vrijwiligers bij mij op het project) zaten alledrie bij dezelfde organisatie; een andere organisatie dan waar ik bij zit namelijk LoszuGhana. Deze organisatie heeft een vrijwilligerskamer in Tanaso, dit is een plaatsje buiten Kumasi. De vrijwilligerskamer is een kamer waar alle vrijwilligers samen kunnen slapen in de weekenden en zo dus een plek hebben om te overnachten met zijn allen na het uitgaan, heel praktisch. De jongens en meisjes hebben wel een aparte kamer.

De anderen waren al meerdere weekenden hierheen gegaan maar ik was (op 1 mislukte keer na waarop ik ziek werd en rechtstreeks terug naar het weeshuis ging) nog niet meegeweest. Ik besloot vrijdag op het weeshuis te blijven en een avondje voor mezelf te hebben en zaterdag aan te sluiten in Tanaso. Zaterdag was er ook een afscheidsfeestje van een van de vrijwilligers van LoszuGhana en zouden we met zijn allen eten en wat drinken. De twee meiden van wie het feestje was hadden fried rice and chicken besteld bij een vrouwtje en dat gingen we in de vrijwilligerskamer met elkaar opeten. Het was echt een hele gezellige sfeer! Allemaal zaten we op de matrassen en werden de bordjes met eten rondgedeeld. Na het eten was het ''lights off'' geen elektriciteit meer. Dit was wel even balen want dat maakt een feestje met een aardige groep mensen in een kleine ruimte zonder licht wel wat ingewikkelder. Uiteindelijk hebben we wat kaarsen aangezet en konden kleine boxjes van een van de vrijwilligers toch nog zorgen voor muziek. Er kwamen ook nog een stuk of 6 Ghanezen die ook vrijwilligers zijn voor de organisatie naar het feestje, heel gezellig. Het scenario was als volgt: alle obruni's zaten op de matrassen wat te drinken en te praten en de Ghanezen (mannen) sprongen zodra de muziek startte op en begonnen te dansen. Omgekeerde wereld naar mijn idee want hier zijn het meestal de meisjes die staan te dansen en de jongens die blijven zitten. Al met al erg amusant want dansen kunnen ze wel!!!

Later op de avond gingen we naar de ''party straat'' van Kumasi; Bantama. We gingen daar op een terras zitten met z'n allen en de bekende populaire Ghanese muziek werd volop gedraaid. Dit laatste met als resultaat dat alle Ghanese jongens binnen 5 minuten op de dansvloer uit hun dak stonden te gaan. Zo leuk om naar te kijken dat je zelf niet eens hoeft te dansen om je te vermaken, zo onwijs goed!!! Uiteindelijk heb ik, onder lichte dwang van een van de jongens ook nog een dansje gewaagd (moest even over een grens heen stappen want ik schaamde me voor mijn houterige bewegingen)en het enorm naar mijn zin gehad. Daarna gingen we naar een ''club'' nou dat was niet veel soeps, slechte muziek en heel klein maar ach toch nog even gedanst dus het was prima. De avond afgesloten met een gevecht tussen onze Ghanese vrienden en andere Ghanezen..heb het van bovenaan de trap aangezien.. ging er best heftig aan toe, de t-shirts gingen zelfs uit (jeej, oh sorry haha).

De laatste weken ben ik veel op het weeshuis geweest en heb ik quality time gehad met mijn kindjes. Ik begon het naderende afscheid toch wel te voelen en dat maakte dat ik mijn tijd met hun wilde benutten. Ik heb ze de laatste weekjes dan ook wel iets meer verwend met dingetjes toestoppen; bananen en zakjes water. Kleine dingen wel maar eerder deed ik dat minder snel omdat je niet voor 40 kinderen continue dingen kan kopen want dan blijf je bezig. Maar de laatste weken kon ik het niet laten. Ik merkte ook dat ik emotioneel werd als ik dacht aan het naderende afscheid, zo kennen we Lysanne weer! Heel slecht om te zeggen maar tussen al die kindjes mag je natuurlijk geen lievelingetjes hebben, maar die had ik wel. Ik trok niemand voor of gaf niemand extra dingen (ok behalve Henry dan de laatste weken stiekem) maar het gebeurd toch dat je met de een wat meer hebt dan met de ander, zeker in zo’n grote groep.

Ik besloot de laatste zondag op het weeshuis naar de kerk te gaan, ik was de enige op het weeshuis van de vrijwilligers. Ik weet dat ze het waarderen als we gaan dus uit respect besloot ik te gaan.Nou het begon goed, iedereen was mooi aangekleed en die bijzondere sfeer die er altijd is, was er ook nu weer. Ik zat achterin tussen een paar kleintjes in gepropt op een bankje en was vooral met hun bezig toen Dominque, een van de jongens (jaar of 10) naar voren werd geroepen. Dus ik kijk en denk goh misschien mag hij wel iets voordragen, wat leuk. Nou niet dus; hij moest zijn arm uitsteken en werd vier keer geslagen met de stok door Frank, de man die aan het preken was (hij woont ook op het weeshuis: getrouwd met Stella en de zoon van Daddy). Ik had het niet meer; ik schrok zo erg want dit had ik niet aan zien komen. Wij obruni’s zien het slaan niet vaak omdat ze het niet voor onze neus doen omdat ze weten wat we daarvan vinden. Mijn eerste reactie was natuurlijk geschrokken; de andere kinderen keken allemaal naar me wat ik ervan vond en begonnen hard te lachen toen ze zagen hoe geschrokken ik was; slaan is normaal en zelfs grappig, het is echt een harde samenleving. Daarna werd ik kwaad ik dacht ik kom uit respect voor hun naar de kerk omdat Frank altijd loopt te zeiken als we niet komen en dan kan hij niet het respect opbrengen om zich in te houden? En wie slaat er nou in de kerk tijdens de preek!?! Ik nam mezelf voor om, als hij het nog een keer zou doen, het desbetreffende kind weg te halen bij hem en samen met dit kind de kerk te verlaten met veel kabaal. Natuurlijk gebeurde het niet nog een keer en bleef ik zitten met de frustratie dat hij dit had gedaan en wetende dat ik er niks van kan zeggen want dit is hoe zij het doen. Ik ben gebleven, maar heb geen enkele aandacht meer aan hem of zijn preek besteed (die ik niet eens versta!!) maar heb me gericht op mijn kindjes.

Verder heb ik nog wat uitstapjes gedaan naar Ketia en adum (de grote markt en de stad) om mijn collectie aan souvenirs compleet te maken! Wat een energie kost het toch om de markt op te gaan en sowieso is de stad Kumasi een chaos van jewelste. Maar ik merkte wel dat hoe vaker we gingen, hoe meer ik eraan gewend raakte en m’n weg vond in de chaos. Nog een aantal leuke spulletjes gekocht en een extra koffer (haha) en toen heb ik ook afscheid genomen van de chaotische drukte van winkelen op de markt Ketia en de straten van Adum in Kumasi.

Mijn laatste twee dagen heeft Rebekka aardig wat foto’s gemaakt van mij en de kinderen, dit had ik haar gevraagd omdat ik er niet zoveel had. Ik ben heel erg blij dat ze dit voor mij heeft willen doen. We zijn woensdag met Amos meegeweest naar zijn school, dat was echt nog even leuk. Toen we aankwamen werden we meteen voorgesteld aan de directeur die ons uitnodigde op zijn kantoor om te horen waarom we er waren en te vertellen hoe Amos het doet. Verder pakte hij de kans uiteraard meteen aan om te vertellen dat deze school samenwerkt met scholen in Engeland en dat ze graag met nog meer buitenlandse scholen zo’n ‘’friendship’’ op zouden bouwen. Daarna kreeg Amos toestemming om niet naar het worshippen te hoeven (jaja ook op school gebeurd dit) en ons een korte rondleiding te geven. Hij liet ons het terrein zien dat een mangoboom had, jammie! Verder hebben we de lokalen gezien en de kantine. De lokalen waren echt best wel volgepropt met houten bankjes (beetje klein voor de leeftijd die erin moet zitten; 20 jaaar) en hadden een bord en de kantine was een kraampje tegenover de school waar een vrouw wat kookte. Het was leuk om er geweest te zijn en met Amos daar rond te lopen. We liepen een stukje terug met Amos en zijn leraar die uiteindelijk nog even een foto van ons + Amos wilde maken met zijn telefoon (??), ach waarom niet.

Zoals ik al zei waren de rest van de dag en de volgende dag wat fotomomenten. Woensdagavond op de meeting hebben we lekker pannekoeken gegeten, dat mocht ik kiezen omdat het mijn laatste meeting was, heeeeeerlijk! Verder hebben we donderdagochtend boodschappen gedaan voor de afscheidsavond van Anil en mij. Wij deden het samen en zouden ook samen vertrekken naar Cape Coast (hij een dag later dan ik). De bedoeling was dat we met zijn allen een heerlijke maaltijd zouden eten. Luxer dan wat ze normaal krijgen. Wat een stress gaf dat want de banken deden het niet; storing met mastercard. Uiteindelijk heb ik mijn creditcard moeten gebruiken, anders kon de hele avond niet doorgaan. Nou, na al dit gedoe; op naar de markt. Rebekka, Stella en twee kinderen; Godfred en Hannah waren er al om dingen te kopen. Uiteindelijk flink wat geld uitgegeven voor een goede maaltijd voor het hele weeshuis maar oh wat was het, het waard. Ook hebben we er nog pakjes drinken bij gekocht voor iedereen want ook dat is een luxe die ze niet vaak krijgen. Tegen het einde van de middag kwamen Maaike, Kony, Milan en Filipa langs. Ik zou Filipa het ingezamelde geld gaan geven en Maaike had haar meegelokt naar het weeshuis onder het mom van ‘’ze wil je graag groeten’’. Ik besloot Filipa even apart te nemen en haar te vertellen dat ik heel veel respect heb voor het feit dat zij als 16 jarig meisje zo graag naar school wil dat ze er hard voor wil werken. Ik vertelde haar vervolgens dat ik daarom wat geld aan haar wil geven wat mijn vrienden, familie en ik hebben gegeven uit respect voor haar. Nou ze werd helemaal verlegen! Ik vertelde haar ook hoeveel het was en ze bedankte me. Maaike zei vervolgens tegen Filipa ‘’ze bedoelt niet 20 cedi he, ze bedoelt 200’’. Nou dat had ze dus inderdaad niet begrepen; ze klapte helemaal dicht, kon niets meer zeggen en moest huilen. Uiteindelijk zei ze ‘’waar heb ik dit aan verdiend’’? Hoe dan ook een ontzettend intens en mooi moment. Dus bij deze ontzettend bedankt iedereen! Ik heb nog wat donaties op de valreep gekregen en ben van plan Filipa nog een gedeelte te geven hiervan. Het was ontzettend bijzonder, bedankt!!!!

De afscheidsavond; alle stoelen en banken waren in de ruimte klaargezet die normaal voor de kerk gebruikt wordt. Ik was nog niet binnen geweest en hoorde een enorm kabaal en wat bleek; de oudste jongens en een paar jongere jongens hadden de trommels erbij gehaald en waren helemaal los aan het gaan op die trommels; supergaaf!!!! Het is ongelofelijk wat voor een ritmegevoel deze jongens hebben zonder er ook maar over na hoeven te denken, het zit gewoon in ze. Later sluiten er anderen aan die ook op die trommels beginnen te slaan; zonder overleg want het ritme klopt toch wel. Andere kinderen stonden natuurlijk te dansen op dit ritme en de sfeer was feestelijk. Anil en ik hebben ook nog een klein dansje gewaagd op dit wilde getrommel, het was tenslotte ons feestje haha. Ik heb vervolgens nog een hele zak ballonnen uitgedeeld die de Zeeman gratis aan mij heeft meegegeven om aan de kinderen te geven, wat een succes was dat!! Ik werd bijna omver geduwd in alle hysterie van iedereen die ballonnen wilde!

Nou en toen gingen we eten; HEMELS. Jollof rice met groenten en chicken (of zoals Ghanezen ook wel willen zeggen ‘’kitchen’’). Het was echt een heerlijke maaltijd. Na de maaltijd heeft Daddy kort iets gezegd tegen ons en hebben we een certificaat van appreciation gekregen, heel erg leuk. Ook Portia, het oudste meisje en Joseph, het hoofd van de leraren hebben een paar woorden tot ons gericht, allemaal heel bijzonder. Vervolgens kregen wij de uitnodiging om iets te zeggen. Ik zat natuurlijk helemaal dicht van de spanning en ellende dat dit mijn afscheid was dus ik denk dat ik drie zinnen heb gezegd. Ik heb wel kunnen zeggen dat ik van ze houd en ze ga missen. Verder heb ik de kans aangepakt om te vertellen dat ik geld voor het weeshuis heb ingezameld en hoeveel. Ik wilde dit vertellen in bijzijn van iedereen zodat er iets meer sociale controle over is. Nou toen ik zei hoeveel het was begrepen ze het weer niet helemaal tot Daddy het vertaalde in Twi en toen ging het los. Iedereen begon te juichen en schreeuwen, dus kortom ook namens het hele weeshuis: BEDANKT!!!!!!!!!!!!!!!
Na alle speeches kwam iedereen ons knuffelen en moest ik wel even een traantje laten, oh wat ga ik ze missen!

Vrijdagochtend, ik besloot rond tien uur weg te gaan. Toen het moment daar was had ik het natuurlijk helemaal niet meer onder controle en begon ik te huilen als een klein kind. De kinderen ging het prima mee, huilen doe je niet in Ghana en dit zijn ze gewend en ik stond keihard te huilen haha. Ik ga ze echt heel erg missen. Ook in de auto 5 minuten later was ik nog steeds aan het huilen.
Die avond stond er gelukkig iets heel leuks op de planning; lekker uit eten en stappen met alle vrijwilligsters van mijn organisatie + Maaike + Maartje (vriendin van Maaike die ook in Ghana woont). Ik heb op deze avond ook het geld voor het waterputproject gegeven aan Maaike en Kony; ook namens hun: BEDANKT!! Wat een topavond! Lekker pizza gegeten, even in een barretje gezeten en toen op naar de mooiste club van Kumasi: The Golden Tullip. Jaja en toen was het ‘’obruni’s gone wild’’!! We moesten er even in komen maar Nederlandse meisjes weten wel hoe ze een feestje moeten bouwen! We hebben voor zover mogelijk flink met onze billen geschud en gedanst!

Zaterdag einde van de ochtend ben ik vertrokken naar Cape Coast met mezelf. Ik nam een trotro en de koffers werden er achter gezet wat een beetje krap was (de deuren konden niet meer dicht maar die werden met een touw vastgebonden). Dit gebeurd wel vaker en is helemaal prima behalve als het onderweg heel hard gaat regenen, je koffers de deuren open houden, waarop jij en alle anderen op de achterste bank nat worden van de regen. Gelukkig waren alle Ghanezen heel lief voor me in plaats van boos omdat ik met zulke grote koffers in zo’n klein busje reis waardoor zij nat worden. Ze probeerden me te helpen om mijn koffers te verplaatsen (wat niet lukte) en om de bovenste droog te houden uit bezorgdheid dat alles erin verpest zou worden door de regen (stoffen koffer). Ach, uiteindelijk stopte het weer en was het allemaal oké.

Mijn eerste avond in Cape Coast was niet heel boeiend; ik was heel moe en had ook niet echt zin om mijn best te doen om mensen te leren kennen dus ben, na even in de bar te hebben gezeten met 2 Ghanese vrienden van me die ik al eerder had leren kennen daar, lekker naar bed gegaan. De rest van mijn cape coast tijd was HEEEEEERLIJK. Drie leuk meiden leren kennen; twee Nederlandse en een Schotse en Anil was ook aangekomen. We hebben nog een paar feestjes gebouwd en zijn op zondag zelfs nog de stad in geweest om te dansen in de populaire club (die wel bijna helemaal leeg was omdat het zondag was, maar dat maakt niet uit). Natuurlijk ook weer genoten van de fantastische danskwaliteiten van de jongens die met ons mee waren, zelfs de twee blanke Duitse jongens deden het leuk. We zijn uit eten geweest in het castle restaurant (dat ligt naast het slavenfort) en hebben daar heerlijk gegeten en verder hebben we ook in oasis heerlijk gegeten. Er was helaas niet zoveel zon maar de laatste twee dagen heb ik toch nog even kunnen bakken. Verder ben ik nog naar een heel mooi strand geweest wat ongeveer een uur van Oasis (het resort waar ik verbleef) vandaan lag. Dat was pas een oase!!! Het strand was helemaal verlaten, er waren superhoge palmbomen en er liepen alleen af en toe lokale mensen voorbij die op weg waren naar het hele kleine vissersdorpje wat iets verderop lag. Ik ben ook nog door dat dorpje gelopen en voelde me echt een indringer; het was zo overduidelijk niet toeristisch en een echt authentiek dorpje. Echt heel indrukwekkend en wat een verschil met cape coast en oasis waar het constant druk is. Echt een hele leuke ervaring.

Nou nu ben ik echt beland bij het einde; donderdag ben ik naar Accra gereisd en vrijdag zou ik vliegen. Ik ben vrijdag nog even de stad in gegaan om wat laatste spulletjes te kopen, even mijn e-ticket uit te printen in het internetcafé en lekker fried rice met chicken te halen (haha). Toen was het tijd om naar het vliegveld te gaan; ik natuurlijk strontnerveus, want zo wordt ik als ik moet gaan vliegen, maar uiteindelijk ging het allemaal wel soepel. Koffers inleveren, toen nog even de drie meiden van cape coast ontmoet in een barretje naast het vliegveld (een van hun vloog drie kwartier later dan ik naar India, echt stoer). Wij zijn dan uiteindelijk ook samen door de poortjes gegaan naar het tax-free gedeelte en de gates, wel gezellig. Daar hebben we van mijn laatste cedis nog even twee grote zakken malthesers gekocht voor in het vliegveld en namen we afscheid. Bij de gate nog even bellen met Rebekka, we vonden het allebei maar raar dat ik Ghana zou verlaten. In het vliegtuig moest ik ook mijn best doen om niet te huilen. Het is heel dubbel: ik heb ZO’N zin om mijn familie en vriendinnen weer te zien maar Ghana heeft een plekje in mijn hart gekregen en weg gaan vind ik dan toch moeilijk.

Op het vliegveld aangekomen ga ik natuurlijk eerst even in de verkeerde rij staan; de rij waar je moet staan als schiphol een overstap is. Toen de vriendelijke meneer naar mijn ticket vroeg wat ik niet had en hij me vroeg waar ik dan heen ging en ik zei: uh naar huis!? Begrepen we allebei dat dit niet de plek was waar ik moest zijn. Nou, koffers halen en door de deuren naar buiten op naar mijn meisjes en mijn ouders. Ahhh en ze waren er allemaal inclusief welcome home borden!! Wat heb ik toch een geluk met zulke lieve vriendinnetjes. Natuurlijk was het eerste wat ik deed toen ik mijn ouders knuffelde; huilen! Zoals ik al zei: ik ben heel blij om iedereen weer te zien maar het voelt ook dubbel.

Het is zo gek, ik ben nu een paar dagen thuis en alles is zo normaal. Er is niets verandert, alles en iedereen is hetzelfde en daar rol je meteen weer in. Ik had ook niet verwacht dat er dingen anders waren maar het feit dat alles zo hetzelfde is terwijl ik net bijna drie maanden in een compleet andere wereld heb geleefd voelt heel erg raar. Ik heb veel gestuiterd de afgelopen dagen, veel mensen gezien en veel gezelligheid gehad. Tussendoor zijn er de momentjes dat ik mijn foto’s aan het bekijken ben of dat mijn gedachten naar Ghana gaan en merk ik dat ik mijn kindjes erg mis.
Begrijp me niet verkeerd Ghana was geen makkelijke trip voor mij en de buikklachten die ik nu nog steeds heb ga ik zeker niet missen, maar het weegt gewoon niet op tegen al het positieve wat ik heb ervaren daar. Ik neem me voor om binnen een jaar nog een paar weken terug te gaan om mijn kindjes te zien en de dingen te doen die ik nog niet heb gedaan; zoals naar het noorden gaan. Ik weet niet hoe het zal gaan en of ik het echt ga doen maar dit is wat ik nu voel en wil en ik heb mezelf al eerder bewezen dat als ik me iets voorneem dat ik het zal doorzetten.

Alle lieve familie, vriendinnetjes en vriendjes ik wil jullie bij deze nog een keer bedanken voor alle steun die ik van jullie heb gekregen bij dit avontuur. Ik vond het ontzettend eng om te doen en jullie hebben me er vooraf, tijdens en na voor 100% in gesteund en daar ben ik jullie enorm dankbaar voor. Dit heeft me wel laten zien hoe gelukkig ik me kan prijzen met mijn familie en vrienden.

Ook wil ik nogmaals iedereen bedanken die geld gedoneerd heeft. Jullie hebben mensen in Ghana ontzettend blij gemaakt en hoop op ontwikkeling gegeven op verschillende manieren.
Het is goed terecht gekomen en hoewel ik dat natuurlijk niet voor jullie kan beslissen is het het helemaal waard en goed terecht gekomen!!

Maaike en Kony bedankt voor jullie goede zorgen, waaronder tijdens mijn zieke momentjes.
Vrijwillig wereldwijd bedankt voor de goede organisatie van alles.

GHANA I MISS YOU!

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl